So. It’s over. It is really over; and there are no riots in the streets of Chicago and LA, no disappointed citizens packing their belongings together to leave this country for good, no thoughts of anger, of despair. No. Instead there is hope. A light at the end of a long and dark tunnel; after eight years of disappointments, of embarrassments, of failed policies, and of a divided country, there is suddenly a future again that people are willing to fight for, that they are excited to fight for.

It is amazing for me to think about the journey this country has traveled over the past two years. Since I moved to New York, and probably long before, no other topic has been discussed as much as the presidential election. What a long journey it must have been for Barack Obama. From campaigning for the first primaries, to his victory over Hillary Clinton and winning the Democratic Presidential Nomination, to this day of his election and his speech at Grant Park in Chicago tonight.

While I was watching the results come this evening, I couldn’t help but wonder what he must have felt during those last hours of this two year long process. Where was he? What was he doing? New Hampshire. Pennsylvania. Ohio! What went through his head when he saw these election results come in, like we did? Relief? Joy? Pride? Did he possibly even cry when the news channels announced him to be president-elect of the United States of America? All this stress and tension falling off him for a few moments and making room for emotions to take control. Even if just for a split second maybe?

I can only imagine his thoughts and his feelings in those moments. A whole country, the entire world is now looking up to this man. What a responsibility! And how courageous to take on such kind of responsibility, not to shy away from it. What kind of character does it take for someone to endure a two year long campaign, to be scrutinized by the media – every single sentence you say, to be followed wherever you go, and wherever you have gone in your past?

Being an aspiring leader myself, I look up to this man today and bow before him in awe and respect for what he has achieved. For making history. For bringing back hope to this country, and to the world. For standing firm in his beliefs against all odds. For showing strength, courage and fearlessness, when I know that no man or woman, facing the enormous challenges that he will face as the next President of the United States, no man or woman will not also at times feel week, dispirited and fearful during difficult times like these.

But today is not only the day of Barack Obama. Today is the day of the American people. In the past couple of years, Americans I met were embarrassed for their President Bush, for the politics of their country. They apologized for what their country has done to the world. But after eight long years, Americans can finally be proud again; proud to have now an incredibly intelligent, inspiring, and humble man as their leader. I am proud of Obama, and I am happy for all of my American friends who don’t need to feel ashamed anymore, but who can be proud, too. Proud of their new President, and proud of their country, which is no doubt capable of doing much good in this world.

Today, the United States has become a better place. Today, the world has become a better place.

Aujourd'hui, le monde est devenu un meilleur endroit.
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Ainsi. Il plus de. Il vraiment plus de ; et il n'y a aucune émeute dans les rues de Chicago et de LA, aucuns citoyens déçus emballant leurs affaires ensemble pour partir de ce pays pour de bon, aucunes pensées de colère, de désespoir. Non. Au lieu de cela il y a espoir. Une lumière à l'extrémité d'un long et foncé tunnel ; après huit ans de déceptions, des embarras, des politiques échouées, et d'un pays divisé, il y a soudainement un futur encore que les gens sont disposés à combattre pour, pour lesquels ils sont excités pour combattre.

Il est étonnant pour que je pense au voyage que ce pays a voyagé au cours des deux dernières années. Depuis que je me suis déplacé à New York, et probablement longtemps avant, aucune autre matière n'a été discutée autant que l'élection présidentielle. Quel long voyage ce doit avoir été pour Barack Obama. De la campagne pour les premières primaires, à sa victoire Hillary Clinton finie et gain de la nomination présidentielle démocratique, à ce jour de son élection et de son discours au parc de Grant Chicago ce soir.

Tandis que j'observais les résultats viennent ce soir, je ne pourraient pas aider mais se demander ce que s'être senti il doit pendant ces dernières heures de ce long processus de deux ans. Où était-il ? Que faisait-il ? New Hampshire. La Pennsylvanie. L'Ohio ! Qu'est passé par sa tête quand il a vu ces résultats d'élection entrer, comme nous ? Soulagement ? Joie ? Fierté ? Probablement a-t-il même pleuré quand les nouvelles creusent des rigoles l'ont annoncé pour être président désigné des Etats-Unis d'Amérique ? Tous ces effort et tension tombant lui pendant quelques moments et faisant de la place pour que les émotions prennent la commande. Même si juste pour un deuxième fendu peut-être ?

Je peux seulement imaginer ses pensées et ses sentiments en ces moments. Un pays entier, le monde entier regarde maintenant jusqu'à cet homme. Quelle responsabilité ! Et comment courageux prendre un tel genre de responsabilité, de ne pas lancer loin de lui. Quel genre de caractère est-ce qu'il prend-il pour que quelqu'un supporte une longue campagne de deux ans, pour être contrôlé par les médias - chaque simple vous condamne parole, pour être suivi partout où vous allez, et partout où vous êtes entré dans votre passé ?

Étant un chef aspirant moi-même, je regarde jusqu'à cet homme aujourd'hui et ai cintré avant qu'il à la crainte et à l'égard pour ce qu'il a réalisé. Pour faire l'histoire. Pour rapporter l'espoir à ce pays, et au monde. Pour se tenir ferme dans sa croyance contre toute la chance. Pour montrer la force, le courage et le fearlessness, quand moi sait qu'aucun homme ou femme, relevant les énormes défis qu'il relèvera en tant que prochain président des Etats-Unis, aucun homme ou la femme ne sentira pas également parfois la semaine, découragée et craintive pendant des périodes difficiles comme ces derniers.

Mais est aujourd'hui non seulement le jour de Barack Obama. Aujourd'hui est le jour des américains. Dans les années passées, des Américains que j'ai rencontrés ont été embarrassés pour leur Président Bush, pour la politique de leur pays. Ils ont fait des excuses pour ce que leur pays a fait au monde. Mais après huit longues années, les Américains peuvent finalement être fiers encore ; fier d'avoir maintenant incroyablement un intelligent, inspirer, et un homme humble en tant que leur chef. Je suis fier d'Obama, et je suis heureux pour tous mes amis américains qui n'ont besoin d'avoir honte plus, mais qui peut être fier, aussi. Fier de leur nouveau président, et fier de leur pays, qui n'est aucun doute capable de faire beaucoup de bien en ce monde.

Aujourd'hui, les Etats-Unis sont devenus un meilleur endroit. Aujourd'hui, le monde est devenu un meilleur endroit.

Hoy, el mundo se ha convertido en un lugar mejor.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Tan. encima. realmente encima; y no hay alborotos en las calles de Chicago y del LA, ningunos ciudadanos decepcionados que embalan sus pertenencia juntas para salir de este país para bueno, ningunos pensamientos de la cólera, de la desesperación. No. En lugar hay esperanza. Una luz en el extremo de un túnel largo y oscuro; después de ocho años de decepciones, de vergu|enzas, de políticas falladas, y de un país dividido, hay repentinamente un futuro otra vez que la gente está dispuesta a luchar para, para quien la excitan para luchar.

Es asombroso para que piense del viaje que este país ha viajado sobre los últimos dos años. Desde que me trasladé a Nueva York, y probablemente mucho antes de que, no se ha discutido ningún otro asunto tanto como la elección presidencial. Un qué viaje largo debe haber sido para Barack Obama. From campaigning for the first primaries, to his victory over Hillary Clinton and winning the Democratic Presidential Nomination, to this day of his election and his speech at Grant Park in Chicago tonight.

Mientras que miraba los resultados vienen esta tarde, yo no podrían ayudar sino preguntarse qué él debe haberse sentido durante las esas horas pasadas de este dos años de largo procesa. ¿Dónde estaba él? ¿Qué él hacía? De New Hampshire. Pennsylvania. ¡Ohio! ¿Qué pasó a través de su cabeza cuando él vio estos resultados de elección venir adentro, como lo hicimos? ¿Relevación? ¿Alegría? ¿Orgullo? ¿Él incluso gritó posiblemente cuando las noticias acanalan lo anunciaron para ser presidente electo de los Estados Unidos de América? Toda esta tensión y tensión que bajan de él por algunos momentos y que hacen el sitio para que emociones tomen control. ¿Aunque apenas para un segundo partido quizá?

Puedo imaginar solamente sus pensamientos y sus sensaciones en esos momentos. Un país entero, el mundo entero ahora está mirando hasta este hombre. ¡Una qué responsabilidad! Y cómo es valeroso adquirir tal clase de responsabilidad, de no arrojar lejos de ella. ¿Qué clase de carácter toma para que alguien aguante dos años hace campaña de largo, para ser escudriñado por los medios - cada solo le condenó opinión, para ser seguido dondequiera que usted vaya, y dondequiera que usted ha entrado en su pasado?

Siendo un líder de aspiración mismo, miro hasta este hombre hoy y arqueé antes de que él en temor y respecto por lo que él ha alcanzado. Para hacer historia. Para traer detrás esperanza a este país, y al mundo. Para estar parado firme en su creencia contra todas las probabilidades. Para demostrar fuerza, valor y fearlessness, cuando yo sabe que ningún hombre o mujer, haciendo frente a los desafíos enormes a que él hará frente como el presidente siguiente de los Estados Unidos, ningún hombre o la mujer también no sentirá ocasionalmente la semana, dispirited y temerosa durante épocas difíciles como éstos.

Pero está hoy no sólo el día de Barack Obama. Hoy es el día de la gente americana. En los últimos pares de años, desconcertaron a los americanos que satisfice para su presidente Bush, para la política de su país. Se disculparon por lo que ha hecho su país al mundo. Pero después de ocho años largos, los americanos pueden finalmente ser orgullosos otra vez; orgulloso tener ahora un increíblemente inteligente, una inspiración, y un hombre humilde como su líder. Soy orgulloso de Obama, y soy feliz para todos mis amigos americanos que no necesiten sentirse avergonzados más, pero quiénes puede ser orgulloso, también. Orgulloso de su nuevo presidente, y orgulloso de su país, que no es ninguna duda capaz de hacer mucho bueno en este mundo.

Hoy, los Estados Unidos se han convertido en un lugar mejor. Hoy, el mundo se ha convertido en un lugar mejor.

Oggi, il mondo si è trasformato in in un posto migliore.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Così. finito. realmente finito; e non ci sono tumulti nelle vie di Chicago e di LA, nessun cittadini deludenti che imballano insieme i loro effetti personali per lasciare questo paese per buon, nessun pensieri di rabbia, di disperazione. No. Invece ci è speranza. Una luce all'estremità di un traforo lungo e scuro; dopo otto anni dei disappunti, degli imbarazzi, delle politiche guastate e di un paese diviso, ci è improvvisamente ancora un futuro che la gente è disposta a combattere per, che sono eccitate per combattere per.

È stupefacente affinchè me pensi al viaggio che questo paese ha viaggiato in questi ultimi due anni. Da quando mi sono mosso verso New York e probabilmente molto prima che di, nessun altro soggetto è stato discusso tanto quanto l'elezione presidenziale. Ché viaggio lungo deve essere per Barack Obama. Dal fare una campagna per le prime cose principali, alla sua vittoria Hillary Clinton eccessiva e vincere la nomina presidenziale democratica, a questo giorno della sua elezione e del suo discorso al parco del Grant in Chicago stasera.

Mentre stavo guardando i risultati vengono questa sera, io non potrebbero aiutare ma domandarsi che cosa deve ritenere durante quelle ultime ore di questo processo lungo biennale. Dove era? Che cosa stava facendo? Del New Hampshire. La Pensilvania. L'Ohio! Che cosa ha passato tramite la sua testa quando ha visto questi risultati di elezione entrare, come? Rilievo? Gioia? Orgoglio? Possibilmente persino ha gridato quando le notizie scavano canali lo hanno annunciato per essere presidente eletto degli Stati Uniti d'America? Tutti questi sforzo e tensionamento che cadono da lui per alcuni momenti e che fanno stanza affinchè emozioni prendano controllo. Anche se appena per un secondo spaccato forse?

Posso immaginare soltanto i suoi pensieri e le sue sensibilità in quei momenti. Un paese intero, l'intero mondo ora sta osservando fino a questo uomo. Ché responsabilità! E quanto coraggioso intraprendere tale genere di responsabilità, di non lanciare via da esso. Che genere di carattere prende affinchè qualcuno resista ad una campagna lunga biennale, per essere controllato dai mezzi - ogni singolo li sentenzia opinione, per essere seguiti dovunque andiate e dovunque siate andato nel vostro passato?

Essendo un capo d'aspirazione io stesso, osservo oggi fino a questo uomo ed ho piegato prima che lui nel awe e nel rispetto per che cosa ha realizzato. Per fare storia. Per riportare speranza a questo paese ed al mondo. Per levarsi in piedi costante nella sua credenza contro tutte le probabilità. Per mostrare la resistenza, coraggio e fearlessness, quando io sa che nessun uomo o donna, affrontante le sfide enormi che affronterà come il presidente seguente degli Stati Uniti, nessun uomo o la donna inoltre non riterrà occasionalmente la settimana, dispirited e spaventosa durante i periodi difficili come questi.

Ma oggi è non solo il giorno di Barack Obama. L'oggi è il giorno della gente americana. Nelle coppie passate degli anni, gli Americani che ho venuto a contatto di si sono confusi per il loro presidente Bush, per la politica del loro paese. Hanno chiesto scusa per che cosa il loro paese ha fatto al mondo. Ma dopo otto anni lunghi, gli Americani possono infine essere fieri ancora; fiero avere ora incredibilmente un intelligente, un'ispirazione e un uomo humble come loro capo. Sono fiero di Obama e sono felice per tutti i miei amici americani che non devono ritenere ashamed più, ma chi può essere fiero, anche. Fiero del loro nuovo presidente e fiero del loro paese, che è senza dubbio capace di fare molta merce in questo mondo.

Oggi, gli Stati Uniti si sono trasformati in in un posto migliore. Oggi, il mondo si è trasformato in in un posto migliore.

Heute ist die Welt ein besserer Platz geworden.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
So. Es sein rüber. Es sein wirklich rüber; und es gibt keine Aufstände in den Straßen von Chicago und von LA, keine enttäuschten Bürger, die zusammen ist ihr Eigentum verpacken, um dieses Land für gutes, keine Gedanken zu verlassen des Zornes, der Verzweiflung. Nein. Stattdessen gibt es Hoffnung. Ein Licht am Ende eines langen und dunklen Tunnels; nach acht Jahren Enttäuschungen, von Verlegenheiten, der verlassenen Politik und des geteilten Landes, gibt es plötzlich eine Zukunft wieder, daß Leute bereit sind, für zu kämpfen, die sie aufgeregt werden, um zu kämpfen für.

Es ist erstaunlich, damit ich an die Reise denke, die dieses Land über die letzten zwei Jahre gereist ist. Seit ich nach New York und vermutlich lange vorher umzog, ist keinem anderen Thema soviel wie die Präsidentenwahl besprochen worden. Eine was für lange Reise es für Barack Obama gewesen sein muß. Von der Werbetätigkeit für die ersten Primärstromkreise, zu seinem Sieg überHillary Clinton und die demokratische Präsidentennennung, zu diesem Tag seiner Wahl und seiner Rede am Grant Park in Chicago heute abend gewinnen.

Während ich aufpaßte, kommen die Resultate heute abend, ich konnten nicht helfen aber sich wundern, was er während jener letzten Stunden dieses zweijährigen langen Prozesses geglaubt haben muß. Wo war er? Was tat er? New-Hampshire. Pennsylvania. Ohio! Was lief seinen Kopf durch, als er diese Wahlergebnisse sah, hereinzukommen, wie wir? Entlastung? Freude? Stolz? Sogar er vielleicht schrie, wenn die Nachrichten verkündeten ihn, um gewählter Präsident der Staaten von Amerika zu sein lenken? Dieser ganzer Druck und Spannung, die weg von ihm während einiger Momente fallen und Raum bilden, damit Gefühle Steuerung nehmen. Selbst wenn gerade für ein aufgeteiltes zweites möglicherweise?

Ich kann seine Gedanken und seine Gefühle in jenen Momenten nur mich vorstellen. Ein vollständiges Land, die gesamte Welt schaut jetzt bis zu diesem Mann. Eine was für Verantwortlichkeit! Und wie man mutig auf solcher Art Verantwortlichkeit, nicht shy weg von ihr nimmt. Welcher Art des Buchstabens nimmt es, damit jemand eine zweijährige lange Kampagne aushält, durch die Mittel nachgeforscht zu werden - jedes einzelne verurteilt Sie Sagen, gefolgt zu werden, wohin Sie gehen und wohin Sie in Ihre Vergangenheit gegangen sind?

Seiend ein strebender Führer selbst, schaue ich bis zu diesem Mann heute und beugte bevor er im Awe und im Respekt für, was er erzielt hat. Für das Bilden von Geschichte. Für Hoffnung zu diesem Land und zur Welt zurück holen. Für das Stehen fest in seinem Glauben gegen alle Vorteile. Für das Zeigen von Stärke, von Mut und von fearlessness, wenn ich daß kein Mann oder Frau wissen und die enormen Herausforderungen gegenüberstellen, die er als der folgende Präsident der Vereinigten Staaten gegenüberstellt, von keinem Mann oder Frau nicht auch glaubt manchmal der Woche, die entmutigt wird und während der schwierigen Zeiten wie diese ängstlich.

Aber heute nicht nur ist der Tag von Barack Obama. Heutiger Tag ist der Tag der amerikanischen Leute. In den letzten Paaren von Jahren, wurden Amerikaner, die ich traf, für ihren Präsidenten Bush, für die Politik ihres Landes in Verlegenheit gebracht. Sie entschuldigten sich für, was ihr Land zur Welt getan hat. Aber nach acht langen Jahren, können Amerikaner stolz schließlich wieder sein; stolz, ein unglaublich intelligentes, ein Anspornen und einen bescheidenen Mann als ihr Führer jetzt zu haben. Ich bin auf Obama stolz, und ich bin für alle meine amerikanischen Freunde glücklich, die nicht brauchen, beschämt mehr zu fühlen, aber wer stolz sein kann, auch. Stolz auf ihren neuen Präsidenten und stolz auf ihr Land, das kein Zweifel ist, der zum Tun vielen guten in dieser Welt fähig ist.

Heute sind die Vereinigten Staaten ein besserer Platz geworden. Heute ist die Welt ein besserer Platz geworden.

Hoje, o mundo transformou-se um lugar melhor.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Assim. sobre. realmente sobre; e não há nenhum motim nas ruas de Chicago e de LA, nenhuns cidadãos decepcionados que embalam seus pertences junto para sair deste país para bons, nenhuns pensamentos da raiva, do desespero. Não. Instead há uma esperança. Uma luz na extremidade de um túnel longo e escuro; após oito anos dos desapontamentos, dos embarrassments, de políticas falhadas, e de um país dividido, há de repente um futuro outra vez que os povos são dispostos lutar por, por que são excitados para lutar.

É surpreendente para que eu pense sobre a viagem que este país viajou sobre os dois anos passados. Desde que eu me movi para New York, e long provavelmente antes, nenhum outro tópico foi discutido tanto quanto a eleição presidencial. Que viagem longa deve ter sido para Barack Obama. De fazer campanha para os primeiros primaries, a sua vitória Hillary Clinton excedente e ganhar o Nomination presidencial democrático, a este dia de sua eleição e de seu discurso no parque de Grant em Chicago hoje à noite.

Quando eu estava prestando atenção os resultados vêm esta noite, mim não poderiam ajudar mas para querer saber o que deve ter sentido durante aquelas últimas horas deste dois anos por muito tempo processa. Onde estava? Que fazia? De New-Hampshire. Pensilvânia. Ohio! Que atravessou sua cabeça quando viu estes resultados de eleição vir dentro, como nós? Relevo? Alegria? Orgulho? Possivelmente gritou mesmo quando a notícia canaliza o anunciou para ser president-elect dos Estados Unidos da América? Todos estes stress e tensão que caem ele por alguns momentos e que fazem o quarto para que as emoções façam exame do controle. Mesmo se apenas para um segundo rachado talvez?

Eu posso somente imaginar seus pensamentos e seus sentimentos naqueles momentos. Um país inteiro, o mundo inteiro está olhando agora até este homem. Que responsabilidade! E como courageous fazer exame em tal tipo da responsabilidade, não recuar longe dele. Que tipo do caráter faz exame para que alguém resista uns dois anos faz campanha por muito tempo, para scrutinized pelos meios - cada único o sentencia palavra, para ser seguido onde quer que você vai, e onde quer que você foi em seu passado?

Sendo um líder aspiring eu mesmo, eu olho até este homem hoje e curvei-me antes que ele no awe e no respeito para o que conseguiu. Para fazer a história. Para trazer para trás a esperança a este país, e ao mundo. Para a empresa ereta em sua opinião de encontro a todas as probabilidades. Para mostrar a força, a coragem e o fearlessness, quando eu sabem que nenhuma homem ou mulher, enfrentando os desafios enormes que enfrentará como o presidente seguinte dos Estados Unidos, o nenhum homem ou a mulher também não sentirá às vezes a semana, dispirited e temível durante épocas difíceis como estes.

Mas é hoje não somente o dia de Barack Obama. Hoje é o dia dos povos americanos. Nos pares passados dos anos, os americanos que eu me encontrei com embarrassed para seu presidente Bush, para a política de seu país. Desculparam-se por o que seu país fêz ao mundo. Mas após oito anos longos, os americanos podem finalmente ser orgulhosos outra vez; orgulhoso ter agora um incredibly inteligente, inspirar, e um homem humble como seu líder. Eu sou orgulhoso de Obama, e eu sou feliz para todos meus amigos americanos que não necessitam sentir anymore ashamed, mas quem pode ser orgulhoso, demasiado. Orgulhoso de seu presidente novo, e orgulhoso de seu país, que não é nenhuma dúvida capaz de fazer muito bom neste mundo.

Hoje, os Estados Unidos transformaram-se um lugar melhor. Hoje, o mundo transformou-se um lugar melhor.

I dag har världen blivit ett bättre förlägger.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Så. Det är över. Det är egentligen över; och det finns inte några tumultar i gatorna av Chicago och LA, inga besvikna medborgare som tillsammans packar deras tillhörigheter för att lämna detta land för goda, inga tankar av ilska, av förtvivlan. Nr. I stället det finns hopp. Ett ljust på avsluta av en lång och mörkertunnel; efter åtta år av besvikelser av besvär av missad politik och av ett delat land finns det plötsligt en framtid igen som bemanna är villigt att slåss för, att de är upphetsada att slåss för.

Det förbluffar för mig till funderare om resan som detta land har rest över de förgångna två åren. Sedan I som är rört till New York, och long antagligen, för, inget annat ämne har diskuterats så mycket som presidentval. En vilken långa resa det måste ha varit för Barack Obama. Från att delta i en kampanj för de första primariesna till hans seger över Hillary Clinton och att segra den demokratiska presidentnomineringen, till denna dag av hans val och hans anförande på lån parkera i Chicago ikväll.

Stund I höll ögonen på resultaten kommer i kväll, mig kunde inte hjälpa, men att undra vad han måste ha, klädde med filt under de sist timmar av detta två långa år bearbetar. Var var han? Vad gjorde han? New Hampshire. Pennsylvania. Ohio! Gick vad till och med hans huvud, när han sågar dessa valresultat kommer in, något liknande som vi? Lättnad? Glädje? Stolthet? honom gråter eventuellt även, när nyheterna kanaliserar meddelade honom för att vara presidenten-elect av Amerikas förenta stater? All denna spänning och spänning som faller av honom för några ögonblick och dananderum för att sinnesrörelser ska ta, kontrollerar. Om även precis för en del av en sekund kanske?

Jag kan endast föreställa hans tankar och hans känslor i de ögonblick. Ett helt land, den hela världen ser nu upp till denna man. Ett vilket ansvar! Och, hur man tar på sådan sort av ansvar, att inte skygga i väg från den. Vilken sort av teckenet tar det för att någon ska uthärda ett två år delta i en kampanj long, för att undersökas mycket noggrant av massmedia - varje singel dömer dig något att säga, för att följas, wherever du går, och wherever du har väck i din förflutna?

Vara en uppåtsträvande ledare jag själv, ser bugar jag upp till denna man i dag och för honom i awe och respekt för vad han har uppnått. För danandehistoria. För att komma med tillbaka hopp till detta land och till världen. För anseendefirma i hans troar mot alla odds. För visningstyrka, kurage och fearlessness när jag vet att ingen man eller kvinna som vänder mot, vänder mot de jättelika utmaningarna, som han ska, som den nästa presidenten av Förenta staterna, ingen man eller kvinnan ska inte också stundom känselförnimmelseveckan, görat modfälld och fruktansvärdt under svår tidnågot liknande dessa.

Men inte i dag endast är dagen av Barack Obama. Todayen är dagen av amerikanfolket. I förflutnan koppla ihop av år, amerikaner som jag mötte generades för deras president Bush, för politiken av deras land. De bad om ursäkt för vad deras land har gjort till världen. Men efter åtta långa år, kan amerikaner slutligen vara stolt igen; stolt att ha nu ett incredibly intelligent och att inspirera och att kväsa manen som deras ledare. Förmiddag som I är stolt av Obama och I-förmiddag som är lycklig för alla min amerikanvänner, som inte behöver den skamsna känselförnimmelsen anymore, men vem kan vara stolt, för. Stolt av deras nya president och stolt av deras land, som är inget tvivel som är kapabelt av att göra mycket goda i denna värld.

I dag har Förenta staterna blivit ett bättre förlägger. I dag har världen blivit ett bättre förlägger.

Сегодня, мир был более лучшим местом.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Так. Оно сверх. Оно реально сверх; и не будут бунтов в улицах Chicago и LA, никаких разочарованных граждан пакуя их пожитки совместно для того чтобы выйти эта страна для хорошего, никакие мысли гнева, despair. Нет. Вместо будет упование. Свет на конце длиннего и темного тоннеля; после 8 лет разочарований, embarrassments, вылтинных из строя политик, и разделенной страны, будет неожиданно через будущее снова что люди охотно готовы воевать для, которых они возбужены для того чтобы воевать для.

Оно amazing для меня для того чтобы думать о путешествии эта, котор страна перемещала над прошлыми 2 летами. В виду того что я двинул к нью-йорку, и вероятно long before, никакая другая тема не была обсужена как много как президентский выбор. Что длиннее путешествие должно быть для Barack Obama. От агитировать для первых primaries, к его победе излишек Hillary Клинтон и выигрывать демократическое президентское выставление, к этому дню его избрания и его речи на парке Grant в Chicago tonight.

Пока я наблюдал результаты приходят этот вечер, я не смогли помочь только интересовать он должен чувствовать во время тех последних часов этого двухклассного длиннего процесса. Где был он? Он делал? New Hampshire. Пенсильвания. Огай Огайо! Пошло через его головку когда он увидел, что эти результаты выборов пришли внутри, как мы сделали? Сброс? Утеха? Гордость? Он по возможности даже заплакал когда новостями направятся объявили его для того чтобы быть president-elect Соединенных Штатов Америки? Полностью эти усилие и напряжение понижаясь с его на немного моментов и делая комнату для взволнованностей принять управление. Even if как раз для split второго возможно?

Я могу только представить его мысли и его ощупывания в тех моментах. Вся страна, весь мир теперь смотрит до этого человека. Что ответственность! И как отважно принять на такую вроде ответственность, shy далеко от ее. Что вроде характеру оно принимает для кто-то для того чтобы вытерпеть двухклассную длиннюю кампанию, быть всмотренным средствами - каждая одиночной присудить вам мнение, быть последованным за wherever вы идете, и wherever вы шли в ваше прошлый?

Был aspiring руководителем себя, я смотрю до этого человека сегодня и обхватывал прежде чем он в благоговении и уважении для он достигал. Для делать историю. Для приносить назад упование к этой стране, и к миру. Для стоять твердо в его веровании против всех фор. Для показывать прочность, смелость и fearlessness, когда я знаем что никакие человек или женщина, смотря на преогромные возможности которые он будет смотреть на как следующий президент Соединенных Штатов, никакой человека или женщина также время от времени не почувствует неделю, dispirited и пугливо во время трудных времен как эти.

Но сегодня not only день Barack Obama. Сегодня будет день американских людей. В прошлых парах лет, американцы, котор я встречал были оконфужены для их президента Кустика, для политики их страны. Они apologized для их страна делала к миру. Но после 8 длинних лет, американцы могут окончательно быть самолюбивы снова; самолюбиво для того чтобы иметь теперь неимоверно толковейшее, воодушевлять, и всепокорный человека как их руководитель. Я самолюбив Obama, и я счастлив для всего из моих американских друзей которым не нужно чувствовать ashamed больше, но смогите быть самолюбиво, слишком. Самолюбиво их нового президента, и самолюбиво их страны, которая будет никаким сомнением способным делать много хорош в этом мире.

Сегодня, Соединенные Штаты были более лучшим местом. Сегодня, мир был более лучшим местом.

Vandaag, is de wereld een betere plaats geworden.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Zo. Het is over. Het is werkelijk over; en er zijn geen rellen in de straten van Chicago en La, geen teleurgestelde burgers samen inpakkend hun bezittingen om dit land voor goed, geen gedachten van woede, van wanhoop te verlaten. Nr. In plaats daarvan is er hoop. Een licht aan het eind van een lange en donkere tunnel; na acht jaar teleurstellingen, verlegenheid, ontbroken beleid, en van een verdeeld land, is er plotseling opnieuw een toekomst dat de mensen bereid om zijn te vechten voor, dat zij opgewekt om zijn te vechten voor.

Het is verbazend voor me om te denken over de reis dit land in de loop van de afgelopen twee jaar heeft gereist. Aangezien ik me aan New York, en waarschijnlijk lang voor bewoog, is geen ander onderwerp besproken zo veel zoals de presidentiële verkiezing. Een welke lange reis moet geweest zijn het voor Barack Obama. Van het een campagne voeren voor de eerste voorverkiezingen, aan zijn overwinning over Hillary Clinton en vanavond het winnen van de Democratische Presidentiële Benoeming, aan deze dag van zijn verkiezing en zijn toespraak bij het Park van de Toelage in Chicago.

Terwijl ik was lettend op de resultaten kom vanavond, kon ik niet helpen maar ben wat benieuwd hij tijdens die laatste uren van dit lange proces van twee jaar moet gevoeld hebben. Waar was hij? Wat deed hij? Van Newhampshire. Pennsylvania. Ohio! Wat ging door zijn hoofd toen hij deze verkiezingsresultaten zag komen in, als wij? Hulp? Vreugde? Trots? Maakte hij misschien schreeuw gelijk toen de nieuwskanalen hem om nieuwgekozen president van de Verenigde Staten van Amerika aankondigden te zijn? Al dit spanning en spanning die van hem voor een paar ogenblikken vallen en ruimte voor emoties maken om controle te nemen. Zelfs als enkel voor een spleet tweede misschien?

Ik kan zijn gedachten en zijn gevoel in die ogenblikken slechts veronderstellen. Een geheel land, de volledige wereld kijkt nu tot deze mens. Een welke verantwoordelijkheid! En hoe moedig om dergelijk soort verantwoordelijkheid over te nemen, niet om voor het terug te schrikken. Welk soort karakter neemt het voor iemand om een lange campagne van twee jaar, dat door de media - elke enige moet worden in detail onderzocht te verdragen zin u, zegt om worden gevolgd waar u gaat, en waar u in uw verleden bent gegaan?

Zijnd een strevende leider zelf, kijk ik vandaag tot deze mens en boog vóór hem in awe en opzicht voor wat hij heeft bereikt. Voor het maken van geschiedenis. Voor terug het brengen van hoop aan dit land, en aan de wereld. Voor status vast in zijn geloven tegen alle kansen. Voor het tonen van sterkte, zullen de moed en fearlessness, wanneer ik dat geen man of vrouw weet, staand voor de enorme uitdagingen dievoor hij als volgende President van de Verenigde Staten zal staan, geen man of vrouw ook af en toe geen week voelen, dispirited en vreselijk tijdens moeilijke tijden als deze.

Maar vandaag is niet alleen de dag van Barack Obama. Vandaag is de dag van de Amerikaanse mensen. In het verleden het paar van jaren, werden Amerikanen die ik geverward voor hun President Bush, voor de politiek van hun land heb ontmoet. Zij verontschuldigden zich voor wat hun land aan de wereld heeft gedaan. Maar na acht lange jaren, kunnen Amerikanen definitief opnieuw trots zijn; trots om ongelooflijk intelligent, het inspireren, en een bescheiden mens nu te hebben als hun leider. Ik ben trots van Obama, en ik ben gelukkig voor elk van mijn Amerikaanse vrienden die niet beschaamd te hoeven te voelen anymore, maar die trots kunnen zijn, ook. Trots van hun nieuwe Voorzitter, en trots van hun land, dat zonder twijfel geschikt voor doen veel goed in deze wereld is.

Vandaag, zijn de Verenigde Staten een betere plaats geworden. Vandaag, is de wereld een betere plaats geworden.

اليوم, قد أصبح العالم مكان جيّدة.
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هكذا. هو [إيس] على. هو [إيس] حقّا على; وهناك ما من مشاغبات في الشوارع من شيكاغو ولا, ما من يخيّب مواطنات يحزم انتماءهم معا أن يترك هذا بلم لجيّدة, ما من أفكار الحالة, من قنوط. رفض. بدلا من ذلك هناك أمل. ضوء في النهاية من طويلة ونفق مظلمة; بعد ثمانية سنون الخيبة أمل, من حيرات, من [فيلد] سياسات, ومن يقسم بلم, هناك فجأة مستقبل ثانية أنّ الناس مستعدّة أن يتنازع ل, أنّ هم يكون أثرت أن يتنازع ل.

هو مدهشة ل ي أن يفكّر حول السفر هذا بلاد قد سافر على السابقة اثنان سنون. بما أنّ أنا تحرّكت إلى نيويورك, وعلى الأرجح [لونغ بفور], ما من أخرى تناقشت موضوع يتلقّى يكون مثل كثير بما أنّ الإنتخاب رئاسيّة. ما سفر طويلة هو ينبغي يتلقّى كنت ل [برك] [أبما]. من يشترك لالانتخابات أوّلية أولى, إلى نصرته على [هيلّري] [كلينتون] ويربح التعيين ديموقراطيّة رئاسيّة, إلى هذا يوم من إنتخابه وخطبته في [غرنت] متنزهة في شيكاغو هذا المساء.

بينما أنا كان راقبت يأتي النتيجات مساء اليوم, أنا استطاع لم يساعد غير أنّ تساءلت ماذا هو ينبغي يتلقّى [فلت] أثناء أنّ ساعات متأخّرة من هذا عملية [توو ر] طويلة. أين كان هو? ماذا كان هو أتمّ? [نو-همبشير]. بانسيلفانيا. أوهايو! ماذا ذهب من خلال رأسه عندما رأى هو هذا نتيجة انتخابات أتيت داخل, مثل نحن أتمّنا? راحة? سعادة? كبرياء? هو من المحتمل حتّى صرخ عندما يقنّي الأخبار أعلنه أن يكون رئيس منتخب من [أونيتد ستتس وف مريك]? كلّ هذا إجهاد وتوتر يسقط من ه ل [ا فو] أعزام ويجعل غرفة لعواطف أن يأخذ تحكم. [إفن يف] فقط لمنقسمة ثاني ربّما?

أنا يستطيع فقط تخيّلت أفكاره وأحاسيسه في أنّ أعزام. ينظر بلم كاملة, العالم كاملة الآن حتّى هذا رجل. ما مسؤولية! وكيف شجاعة أن يأخذ على هذا نوع المسؤولية, لا أن يحرن بعيدا من هو. ما نوع الرمز هو يأخذ ل أحد ما أن يحتمل حملة [توو ر] طويلة, أن يكون تفحّصت بالأوساط - كلّ وحيدة حكمت أنت رأي, أن يكون تبعت أينما يذهب أنت, وأينما أنت قد ذهبت في ماضك?

يكون يطمح زعيمة بنفسي, ينظر أنا حتّى هذا رجل اليوم وحنى قبل أن ه في رعب وإحترام ل ماذا هو قد حقّق. ل يجعل تاريخ. ل يحضر إلى الخلف أمل إلى هذا بلم, وإلى العالم. ل يقف متينة في إعتقاده ضدّ كلّ أرجحية. ل يبدي قوة, شجاعة و [فرلسّنسّ], عندما يعرف أنا أنّ ما من رجل أو إمرأة, يواجه التحديات ضخمة أنّ هو سيواجه كالرئيس تالية من الولايات المتّحدة الأمريكيّة, ما من رجل أو إمرأة لن أيضا أحيانا سيشعر أسبوع, [ديسبيريتد] ومخيفة أثناء يصعب أوقات مثل هذا.

غير أنّ اليوم ليس فحسب اليوم [برك] [أبما]. اليوم اليوم من الالناس أمريكيّة. في الزوج سابقة سنون, أحرجت أمريكيات أنا التقيت كان لرئيسهم بوش, للسياسة من بلدهم. هم اعتذروا ل ماذا بلدهم قد أتمّ إلى العالم. غير أنّ بعد ثمانية سنون طويلة, أمريكيات يستطيع أخيرا كنت فخورة ثانية; يتلقّى فخورة أن الآن بشكل لا يصدّق ذكيّة, يلهم, ورجل متواضعة كزعيمتهم. أنا فخورة من [أبما], وأنا سعيدة ل كلّ من صديقاتي أمريكيّة الذي لا يحتاج أن يشعر خجلة بعد الآن, غير أنّ الذي يستطيع كنت فخورة, أيضا. فخورة من رئيسهم جديدة, وفخورة من بلدهم, أيّ يكون ما من شك قادرة من يتمّ كثير الخير في هذا عالم.

اليوم, قد أصبح الولايات المتّحدة الأمريكيّة مكان جيّدة. اليوم, قد أصبح العالم مكان جيّدة.

In an effort to revive my blog, I'm going to start posting updates from my work at TIG & GYAN :) Here is a reflection about my trip report to Chicago:

On April 17th I traveled to Chicago to attend the Global Engagement Summit at Northwestern University. I was invited as one of the Summit’s three keynote speakers and also held a workshop on “Technology as Global Platform”.

The mission of the Global Engagement Summit is to build the capacity of the next generation of global change leaders to cross-borders and partner with new communities to produce responsible, sustainable solutions to shared global programs. I was very impressed with how well the summit was organized, and the level of engagement and commitment of staff, participants and facilitators was incredibly inspiring.

One of my personal highlights was to have two active TIG members from Nigeria and Liberia attending my workshop on Friday morning. Both of them are actively involved in CLCWA, and the guy from Nigeria was also an active member of the Nigerian WSIS Youth Caucus team (he was wearing a green ‘Nigeria Rocks’ scarf, which brought back many good memories and made me very happy :)

In my keynote speech I emphasized the motivation and hope that derives from being part of a community of like-minded young people. When I prepared my speech the night before, I read on the GES blog on socialedge.org that, in his opening speech, one of the co-directors of the summit had remarked how he had always felt really frustrated about the limitations young people face in affecting change in a complicated world, and that it wasn’t until he participated in a previous Global Engagement Summit that he realized he was not alone, but part of a larger generation of young people with similar concerns, who together were making a difference. In my speech, I quoted him and then told my own story, which is very similar to his and indeed, in my belief, the story of so many of us.

I then went on to talk about GYAN’s 5-level model of youth organizing, explaining how social change is created through the collective and collaborative efforts of individuals and organizations focusing on awareness, action and policy change (the title of my speech was “Connecting global youth movements and community efforts to global systemic change”).

This is the blog post about my speech, which provides a brief summary from a listener’s perspective: link to blog about my speech.

Règlement du ton du sommet global 2008 d'enclenchement
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Dans un effort de rétablir mon blog, je vais commencer à signaler des mises à jour de mon travail au TIG et au GYAN :) Voici une réflexion au sujet de mon rapport de voyage à Chicago :

Le 17 avril j'ai voyagé à Chicago pour m'occuper du sommet global d'enclenchement à l'université du nord-ouest. J'ai été invité comme un des haut-parleurs principaux du sommet trois et également jugé un atelier sur la « technologie en tant que plateforme globale ».

La mission du Sommet global d'enclenchement est établir la capacité de la prochaine génération des chefs globaux de changement aux croix-frontières et à l'associé avec les nouvelles communautés de produire les solutions responsables et soutenables aux programmes globaux partagés. J'ai été très impressionné d'à quel point le sommet a été organisé, et le niveau de l'enclenchement et l'engagement du personnel, des participants et des facilitants inspiraient incroyablement.

Un de mes points culminants personnels était d'avoir deux membres actifs de TIG du Nigéria et du Libéria s'occupant de mon atelier vendredi matin. Les deux sont activement impliqués dans CLCWA, et le type du Nigéria était également un membre actif de l'équipe nigérienne de comité de la jeunesse de WSIS (il écharpe portait de `roches vertes du Nigéria la', qui a rapporté beaucoup de bonnes mémoires et m'a rendu très heureux :)

Dans mon discours principal j'ai souligné la motivation et espère qui dérive de faire partie d'une communauté des jeunes semblables. Quand j'ai préparé mon discours la nuit avant, j'ai lu sur Blog de GES sur socialedge.org cela, dans son discours d'ouverture, un des Co-directeurs du sommet avait remarqué comment il s'était toujours senti vraiment frustré au sujet du visage de jeunes de limitations en affectant le changement d'un monde compliqué, et cela il n'était pas jusqu'à ce qu'il a participé à un sommet global précédent d'enclenchement qu'il a réalisé qu'il n'était pas seul, mais une partie d'une plus grande génération des jeunes avec les soucis semblables, qui ensemble faisaient une différence. Dans mon discours, je l'ai cité et ai puis dit ma propre histoire, qui est très semblable au sien et en effet, dans ma croyance, l'histoire tellement de bon nombre d'entre nous.

J'ai alors continué pour parler du modèle du niveau de GYAN 5 de la jeunesse organisant, expliquant comment le changement social est créé par les efforts collectifs et de collaboration des individus et des organismes se concentrant sur la conscience, action et modificaton de police (le titre de mon discours était « des efforts globaux se reliants de mouvements et de communauté de la jeunesse au changement systémique global »).

C'est le poteau de blog au sujet de mon discours, qui fournit un bref résumé de la perspective d'un auditeur : lien au blog au sujet de mon discours.

Dar el tono la cumbre global 2008 del contrato
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
En un esfuerzo de restablecer mi blog, voy a comenzar a fijar actualizaciones de mi trabajo en el TIG y GYAN:) Aquí está una reflexión sobre mi informe del viaje a Chicago:

El 17 de abril viajé a Chicago para atender a la cumbre global del contrato en la universidad del noroeste. Me invitaron como uno de los altavoces principales de la cumbre tres y también fueron sostenido un taller sobre “tecnología como plataforma global”.

La misión del Cumbre global del contrato es construir la capacidad de la generación siguiente de los líderes globales del cambio a las cruz-fronteras y al socio con las nuevas comunidades de producir soluciones responsables, sostenibles a los programas globales compartidos. Muy me impresionaron con como de bien la cumbre fue organizada, y el nivel del contrato y la comisión del personal, de participantes y de facilitators inspiraban increíblemente.

Uno de mis toques de luz personales era tener dos miembros activos del TIG de Nigeria y de Liberia que atendían a mi taller el la mañana de viernes. Los dos están implicadas activamente en CLCWA, y el individuo de Nigeria era también un miembro activo del equipo nigeriano del Caucus de la juventud de WSIS (él usaba de las rocas verdes bufanda de un Nigeria del `la', que trajo detrás muchas buenas memorias y me hizo muy feliz:)

En mi discurso principal acentué la motivación y espero que deriva de ser parte de una comunidad de la gente joven semejante. Cuando preparé mi discurso la noche antes, leí en Blog de GES en socialedge.org eso, en su discurso de abertura, uno de los co-directores de la cumbre había comentado cómo él se había sentido siempre realmente frustrado sobre la cara de la gente joven de las limitaciones en afectar el cambio en un mundo complicado, y eso no era hasta que él participó en una cumbre global anterior del contrato que él realizó que él era no solo, sino parte de una generación más grande de la gente joven con las preocupaciones similares, que juntas diferenciaban. En mi discurso, lo coticé y después conté mi propia historia, que es muy similar la suya y de hecho, en mi creencia, la historia de tan muchos de nosotros.

Entonces me encendí hablar del modelo del nivel de GYAN 5 de la juventud que organizaba, explicando cómo el cambio social se crea con los esfuerzos colectivos y de colaboración de los individuos y de las organizaciones que se centran en conocimiento, acción y cambio policial (el título de mi discurso era “esfuerzos globales de los movimientos y de la comunidad de juventud que conectaban al cambio systemic global”).

Éste es el poste del blog sobre mi discurso, que proporciona un breve resumen de la perspectiva de un oyente: acoplamiento al blog sobre mi discurso.

Dare l'intonazione alla sommità globale 2008 di aggancio
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
In uno sforzo fare rivivere il mio blog, sto andando cominciare inviare gli aggiornamenti dal mio lavoro al TIG & a GYAN:) Qui è una riflessione circa il mio rapporto di viaggio a Chicago:

Il 17 aprile ho viaggiato a Chicago per assistere alla sommità globale di aggancio all'università nordoccidentale. Sono stato invitato come uno degli altoparlanti principali della sommità tre ed inoltre sono stato giudicato un'officina “su tecnologia come piattaforma globale„.

La missione del Sommità globale di aggancio è sviluppare la capacità della generazione seguente dei capi globali del cambiamento ai traversa-bordi ed al socio con le nuove Comunità di produrre le soluzioni responsabili e sostenibili ai programmi globali comuni. Molto sono stato impressionato con come la sommità è stata organizzata ed il livello dell'aggancio e l'impegno del personale, dei partecipanti e dei facilitators incredibilmente stavano ispirando.

Uno dei miei punti culminanti personali era di avere due membri attivi di TIG dalla Nigeria e dalla Liberia che assistono alla mia officina sulla mattina di venerdì. Gli entrambo attivamente sono coinvolti in CLCWA ed il tipo dalla Nigeria era inoltre un membro attivo della squadra nigeriana di Caucus della gioventù di WSIS (stava portando delle roccie verdi sciarpa della Nigeria del `', che ha riportato molte buone memorie e lo ha reso molto felice:)

Nel mio discorso principale ho dato risalto alla motivazione e spero che deriva da fare parte di una Comunità dei giovani simili. Quando ho preparato il mio discorso la notte prima, ho letto sul Blog di GES su socialedge.org quello, nel suo discorso di apertura, uno dei co-direttori della sommità aveva rilevato come aveva ritenuto sempre realmente frustrato circa la faccia dei giovani di limitazioni nell'interessare il cambiamento in un mondo complicato e quello non era fino a che non partecipasse ad una sommità globale precedente di aggancio che ha realizzato che faceva parte non solo, ma di più grande generazione dei giovani con le preoccupazioni simili, che stavano facendo insieme una differenza. Nel mio discorso, lo ho citato ed allora ho detto alla mia propria storia, che è molto simile a sua ed effettivamente, nella mia credenza, la storia di tanti di noi.

Allora ho continuato a parlare del modello del livello del GYAN 5 della gioventù che organizza, cambiamento di spiegazione del come il cambiamento sociale è generato con gli sforzi collettivi e di collaborazione degli individui e delle organizzazioni che mettono a fuoco sulla consapevolezza, di azione e di politica (il titolo del mio discorso era “sforzi globali di collegamento dei movimenti e della Comunità della gioventù a cambiamento sistematico globale„).

Ciò è l'alberino del blog circa il mio discorso, che fornisce un breve sommario dalla prospettiva dell'ascoltatore: collegamento a blog circa il mio discorso.

Keynoting das globale Verpflichtung Gipfel 2008
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
In einer Bemühung, mein blog wieder zu beleben, werde ich Updates, von meiner Arbeit an TIG u. an GYAN bekanntzugeben beginnen:) Ist hier eine Reflexion über meinen Reisereport zu Chicago:

Am 17. April ich reiste zu Chicago, um mich das globale Verpflichtung Gipfel an der nordwestlichen Universität zu sorgen. Ich wurde wie einer der wesentlichen Lautsprecher des Gipfels drei eingeladen und gehalten auch einem Seminar über „Technologie als globale Plattform“.

Die Mission von Globales Verpflichtung Gipfel ist, die Kapazität des folgenden Erzeugung der globalen änderung Führer zu den Kreuzrändern und zum Partner mit neuen Gemeinschaften zu errichten, die verantwortlichen, stützbaren Lösungen zu geteilten globalen Programmen zu produzieren. Ich wurde sehr beeindruckt mit, wie gut das Gipfel organisiert wurde, und das Niveau der Verpflichtung und die Verpflichtung des Personals, der Teilnehmer und der Vermittler spornten unglaublich an.

Einer meiner persönlichen Höhepunkte war, zwei aktive TIG Mitglieder von Nigeria und von Liberia zu haben, die mein Seminar über Freitag Morgen sich sorgen. All werden aktiv in CLCWA miteinbezogen, und der Kerl von Nigeria war auch ein aktives Mitglied der nigerischen WSIS JugendCaucusmannschaft (er Schal trug ein der grünen `Nigeria Felsen', der zurück viele gute Gedächtnisse holte und mich sehr glücklich: bildete)

In meiner wesentlichen Rede hob ich den Beweggrund hervor und hoffe, der vom Sein ein Teil einer Gemeinschaft der gleichgesinnten jungen Leute ableitet. Als ich meine Rede die Nacht vor vorbereitete, las ich auf GES blog auf socialedge.org das, in seiner Eröffnungsrede, einer der Codirektoren des Gipfels hatte erwähnt, wie er immer wirklich über das Beschränkungen Gesicht der jungen Leute frustriert gefühlt hatte, wenn er änderung in einer schwierigen Welt beeinflußte, und das war es, nicht bis er an einem vorhergehenden globalen Verpflichtung Gipfel teilnahm, das er verwirklichte, daß er nicht allein, aber Teil eines größeren Erzeugung der jungen Leute mit ähnlichen Interessen war, die zusammen unterschieden. In meiner Rede veranschlug ich ihn und erklärte dann meine eigene Geschichte, die seiner und in der Tat, in meinem Glauben, die Geschichte von so vielen von uns sehr ähnlich ist.

Ich fuhr dann fort, über Niveaumodell GYANS 5 von Jugend zu sprechen organisierend, änderung Erklärens, wie Sozialänderung durch die Kollektiv- und gemeinschaftlichen Bemühungen der Einzelpersonen und verursacht wird der Organisationen, die auf konzentrieren Bewußtsein, der Tätigkeit und der Politik (der Titel meiner Rede war „anschließende globale Jugendbewegungen und Gemeinschaftbemühungen zur globalen Körperänderung“).

Dieses ist der blog Pfosten über meine Rede, die eine kurze Zusammenfassung von der Perspektive eines Zuhörers liefert: Verbindung zum blog über meine Rede.

Dando o tom básico o Summit global 2008 do acoplamento
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Em um esforço revive meu blog, eu estou indo começar afixar updates de meu trabalho no TIG & no GYAN:) Está aqui uma reflexão sobre meu relatório do desengate a Chicago:

Abril em 17o eu viajei a Chicago para atender ao Summit global do acoplamento na universidade do noroeste. Eu fui convidado como um dos altofalantes principais do Summit três e prendido também uma oficina na “tecnologia como a plataforma global”.

A missão do Summit global do acoplamento é construir a capacidade da geração seguinte de líderes globais da mudança às cruz-beiras e ao sócio com comunidades novas produzir soluções responsáveis, sustainable aos programas globais compartilhados. Eu fui imprimido muito com como bom o summit foi organizado, e o nível do acoplamento e o compromisso da equipe de funcionários, dos participants e dos facilitators estavam inspirando incredibly.

Um de meus destaques pessoais era ter dois membros ativos do TIG de Nigéria e de Liberia que atendem a minha oficina na manhã de sexta-feira. Ambos eles são envolvidos ativamente em CLCWA, e o guy de Nigéria era também um membro ativo da equipe Nigerian do Caucus da juventude de WSIS (desgastava das rochas verdes o scarf de uma Nigéria do `', que trouxe para trás muitas memórias boas e me fêz muito feliz:)

Em meu discurso principal eu emfatizei o motivation e espero-o que se deriva de ser parte de uma comunidade de povos novos like-minded. Quando eu preparei meu discurso a noite antes, eu li no Blog de GES em socialedge.org isso, em seu discurso de abertura, um dos co-diretores do summit tinha observado como tinha sentido sempre frustrado realmente sobre a cara dos povos novos das limitações em afetar a mudança em um mundo complicado, e isso não foi até que participou em um Summit global precedente do acoplamento que realizasse que era não sozinho, mas parte de uma geração maior de povos novos com interesses similares, que junto faziam uma diferença. Em meu discurso, eu citei-o e disse-o então minha própria história, que é muito similar a his e certamente, em minha opinião, a história de assim muitos de nós.

Eu fui então sobre falar sobre o modelo do nível de GYAN 5 da juventude que organiza, mudança da explicação de como a mudança social é criada com os esforços coletivos e collaborative dos indivíduos e das organizações que focalizam na consciência, da ação e de política (o título de meu discurso era “esforços globais conectando dos movimentos e da comunidade de juventude à mudança systemic global”).

Este é o borne do blog sobre meu discurso, que fornece um sumário breve do perspective de um ouvinte: ligação ao blog sobre meu discurso.

Keynoting av det globala kopplingstoppmötet 2008
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
I ett försök att uppliva min blog, I-förmiddagen som går att starta utnämninguppdateringar från mitt arbete på TIG & GYAN:) Här är en reflexion om mitt snubblar rapporten till Chicago:

På April 17th reste jag till Chicago för att delta i det globala kopplingstoppmötet på den nordvästliga universitetar. Jag var inbjuden som en av toppmöte tre grundtankehögtalarna och rymde också ett seminarium på ”teknologi som den globala plattformen”.

Beskickningen av Globalt kopplingstoppmöte är att bygga kapaciteten av nästa generation av globala ändringsledare till korsa-gränsar och partnern med nya gemenskaper till jordbruksprodukteransvariga, hållbara lösningar till delade globala program. Jag var mycket imponerad med hur väl toppmötet organiserades, och det jämnt av kopplingen och förpliktelse av bemannar, deltagare, och facilitators var incredibly inspireras.

En av min personliga viktig var att ha två aktivTIG-medlemmar från Nigeria och Liberia som deltar i mitt seminarium på fredagmorgon. Båda av dem är aktivt involverade i CLCWA, och grabben från Nigeria var också en aktivmedlem av det nigerianska laget för WSIS-ungdomförberedande valmöte (han ha på sig en gräsplan`Nigeria vaggar' scarfen, som kom med tillbaka många bra minnen och gjorde mig jätteglatt:),

I mitt grundtankeanförande betonade hoppas jag motivationen och som härleder från att vara delen av en gemenskap av like-minded ungdomar. När I som var förberett mitt anförande natten för, mig läste på GES-blog på socialedge.org det i hans öppningsanförande, en av co-direktörerna av toppmötet hade anmärkt hur han hade klädde med filt alltid egentligen frustrerat om begränsningarna som ungdomaren vänder mot i röra ändring i en invecklad värld, och det den inte var, tills han deltog i ett föregående globalt kopplingstoppmöte som han realiserade att han var inte ensam, utan delen av en större utveckling av ungdomar med liknande bekymmer, som var tillsammans danande per skillnad. I mitt anförande citerade berättade jag honom och därefter min egna berättelse, som är mycket liknande till his och sannerligen, i min tro, berättelsen av så många av oss.

Jag gick därefter på att tala om jämn GYANS 5 modellerar av för ungdom ändring för uppläggning, för förklaring, hur social ändring skapas till och med de kollektiva och kollaborativa försöken av individer och organisationar som fokuserar på medvetenhet, handling- och politik(titeln av mitt anförande var ”förbindande globala ungdomförehavanden- och gemenskapförsök till global systemic ändring”).

Denna är blogen postar om mitt anförande, som ger en resumé som är summarisk från en lyssnare perspektiv: anknyta till blog om mitt anförande.

Keynoting глобальный саммит 2008 захвата
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
В усилии возродить мое blog, я иду начать вывесить уточнения от моей работы на TIG & GYAN:) Здесь отражение о моем отчете о отключения к Chicago:

17-ого апреля я переместил к Chicago для того чтобы присутствовать на глобальном саммите захвата на северозападном университете. Я был приглашен по мере того как один из дикторов саммита 3 keynote и также придержан мастерской на «технологии как глобальная платформа».

Полет Глобальный саммит захвата построить емкость следующего поколения глобальных руководителей изменения к крест-границам и соучастнику с новыми общинами произвести ответственные, sustainable разрешения к, котор делят глобальный программам. Я очень был впечатлен с how well саммит был организован, и уровень захвата и принятие окончательного решения штата, участников и facilitators неимоверно воодушевляли.

Один из моих личных highlights было иметь 2 активно члена TIG от Нигерии и Либерии присутствуя на моей мастерской на утре пятницы. Both of them активно включаются в CLCWA, и ванта от Нигерии была также активно членом нигерийской команды Caucus молодости WSIS (он носил утесы шарф зеленые Нигерии `', который принес назад много хорошая память и сделал меня очень счастливо:)

В моем установочное выступление я подчеркнул мотивировкой и надеюсь выводит от быть часть общины like-minded молодых людей. Когда я подготовил мою речь ноча перед, я прочитал на Blog GES на socialedge.org то, в его вступительной речи, одном из co-директоров саммита заметило как он всегда чувствовал реально расстроенным о стороне молодых людей ограничений в влиянии изменения в осложненном мире, и то он не был до тех пор пока он не участвовать в ранее глобальном саммите захвата который он осуществил он было не одним, а частью более большого поколения молодых людей с подобными заботами, которые совместно вносили изменения. В моей речи, я закавычил его и после этого сказал мой собственный рассказ, который очень подобен к его и деиствительно, в моем веровании, рассказ настолько много из нас.

Я после этого пошел дальше talk about модель уровня GYAN 5 молодости организуя, изменение объяснять как социальное изменение создано через собирательные и сотруднические усилия индивидуалов и организаций фокусируя на осведомленности, действия и политики (названием моей речи были «соединяясь глобальный молодежными движениями и усилиями общины к глобальный внутрирастительному изменению»).

Это будет столб blog о моей речи, которая обеспечивает кратко сводку от перспективы оператора на приеме: соединение к blog о моей речи.

Keynoting de Globale Top 2008 van de Overeenkomst
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
In een inspanning om mijn blog te doen herleven, ga ik beginnen updates van mijn werk bij TIG & GYAN te posten:) Hier is een bezinning over mijn reisrapport aan Chicago:

Op 17 April reiste ik naar Chicago om de Globale Top van de Overeenkomst op Noordwestelijke Universiteit bij te wonen. Ik werd uitgenodigd als één van de drie essentiële sprekers van de Top en hield ook een workshop over „Technologie als Globaal Platform“.

De opdracht van De globale Top van de Overeenkomst is de capaciteit van de volgende generatie van globale veranderingsleiders aan dwars-grenzen te bouwen en partner met nieuwe gemeenschappen om verantwoordelijke, duurzame oplossingen aan gedeelde globale programma's te veroorzaken. Ik was zeer geïmponeerd met hoe goed werd de top georganiseerd, en het niveau van overeenkomst en verplichting van personeel, deelnemers en facilitators was ongelooflijk inspirerend.

Één van mijn persoonlijke hoogtepunten moest twee actieve TIG leden van Nigeria en Liberia hebben die mijn workshop over Vrijdag ochtend bijwonen. Beiden zijn actief betrokken bij CLCWA, en de kerel van Nigeria was ook een actief lid van het Nigeriaanse Caucus van de Jeugd WSIS team (hij de sjaal droeg van groene `Nigeria Rotsen', die terug veel goed geheugen bracht en me zeer: gelukkig maakte)

In mijn basisspeech benadrukte ik de motivatie en hoop die uit het uitmaken deel van een gemeenschap van gelijkgestemde jonge mensen voortkomt. Toen ik mijn toespraak de voordien nacht voorbereidde, las ik op GES blog op socialedge.org dat, in zijn openingstoespraak, één had van co-directors van de top opgemerkt hoe hij altijd werkelijk gefrustreerd over het gezicht van beperkingen jonge mensen in het beïnvloeden van verandering in een ingewikkelde wereld had gevoeld, en dat het was not until nam hij aan een vorige Globale Top van de Overeenkomst deel die hij realiseerde hij niet alleen, maar een deel van een grotere generatie van jonge mensen met gelijkaardige zorgen was, die samen een verschil maakten. In mijn toespraak, citeerde ik hem en vertelde toen mijn eigen verhaal, dat aan het zijn en inderdaad, in mijn geloof, verhaal van zo velen van ons zeer gelijkaardig is.

Ik ging toen over 5 niveaumodel van GYAN van jeugd spreken die verklaren, hoe de sociale verandering door de collectieve en samenwerkingsinspanningen van individuen gecreërd wordt en organisaties organiseren zich die zich op voorlichting concentreren, actie en beleids de verandering (de titel van mijn toespraak was „Verbindende globale de jeugdbewegingen en communautaire inspanningen aan globale systemische verandering“).

Dit is de blogpost over mijn toespraak, die een korte samenvatting vanuit het perspectief van een luisteraar verstrekt: verbinding met blog over mijn toespraak.

[كنوتينغ] الشاملة إلتزام قمة 2008
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
في جهد أن ينعش [بلوغ] ي, يذهب أنا أن يبدأ يعيّن تحديثات من عملي في [تيغ] & [جن]:) هنا إنعكاس حول ي رحلة تقرير إلى شيكاغو:

في أبريل - نيسان [17ث] سافر أنا إلى شيكاغو أن يحضر الشاملة إلتزام قمة في جامعة شماليّ غربيّ. أنا كان دعات بما أنّ واحدة من القمة ثلاثة المتحدث متعلّق بالفكرة الرئيسيّة وأيضا أمسكت ورشة على "تكنولوجيا كمنصة شاملة".

المهمة من ال شاملة إلتزام قمة أن يبني القدرة من ال [نإكست جنرأيشن] من شاملة تغير زعيمات إلى [كروسّ-بوردرس] وشريكة مع جماعات جديدة أن ينتج مسؤولة, حلول قابل للمحافظة إلى يشارك برنامج شاملة. استهويت أنا كان جدّا مع [هوو ولّ] القمة كان نظّمت, والمستوى الإلتزام وتعهد من ملاكة, مشتركات و [فسليتتور] كان بشكل لا يصدّق ألهم.

كان واحدة من حدث هامّي شخصيّة أن يتلقّى اثنان نشطة [تيغ] أعضاء من نيجيريا وليبيريا يحضر ورشتي على يوم الجمعة صباح. تضمّنت [بوث وف ثم] بنشاط في [كلكوا], والشدادة من نيجيريا كان أيضا عضوة نشطة من النيجيريّة [وسس] شباب مؤتمر حزبيّ فريق (هو كان ارتدى خضراء `نيجيريا صخورة' وشاح, أيّ أحضر إلى الخلف كثير ذاكرات جيّدة وجعلني جدّا سعيدة:)

في خطبتي متعلّق بالفكرة الرئيسيّة أكّد أنا التحريض ويأمل أنّ يستنتج من يكون جزء من جماعة من الناس [ليك-ميندد] شابّة. عندما أعدّ أنا خطبتي الليلة قبل, أنا قرأت على ال [جس] [بلوغ] على socialedge.org كان أنّ, في [أبنينغ سبيش] ه, واحدة من ال [ك-ديركتورس] من القمة قد لاحظ كيف هو تلقّى دائما [فلت] حقّا يثبّط حول التحديد شابّة الناس وجه في يأثر تغير في عالم معقّدة, وأنّ هو [ب] لم إلى أن هو ساهم في سابقة شاملة إلتزام قمة أنّ هو حقّق هو [ب] لم بانفراد, غير أنّ جزء من جيل كبيرة من الناس شابّة مع اهتمامات مماثلة, الذي معا كان جعل فرق. في خطبتي, اقتبسه أنا وبعد ذلك قال ي خاصّة قصة, أيّ يكون جدّا مماثلة إلى خاصّتي وحقّا, في إعتقادي, القصة من هكذا كثير من نا.

أنا بعد ذلك ذهبت فوق أن [تلك بووت] [جن] 5 مستوى نموذج الشباب ينظّم, يفسّر كيف تغير اجتماعيّة يكون خلقت من خلال الجماعيّة وجهود تعاونيّة من فردات وتنظيمات [فوكسنغ] على حالة وعي, عمل وسياسة تغير (كان العنوان من خطبتي "يربط شاملة شباب حركات وجماعة جهود إلى تغير شاملة [سستميك]").

هذا ال [بلوغ] موقعة حول خطبتي, أيّ يزوّد خلاصة موجزة من مستمعة منظورة: خطوة إلى [بلوغ] حول خطبتي.

... Only with young people!

Yesterday evening I went to hear a lecture by Paul Nolte, a German professor (with a background in history and sociology) and leading intellectual. Some time ago (well, it must actually be a year or two ago already), I found one of his books and read it with great interest. The book was called “Generation Reform” and provided a couple of – in my opinion - very good thoughts and ideas about the future of the German state. Because the book was so inspiring to me, I really wanted to go and hear him speak.

His lecture was called “The price of chances - About the economy of a new citizen society” and was organized by the Körberstiftung as part of their “Körberforum”, which is subtitled “For people, who don’t want to leave everything as it is” :) His lecture was basically divided into four parts. In the first part, he outlined the different values and guiding principles of the citizen society over the last three decades and especially how they changed after the fall of the Berlin Wall (basically in the 80ies, citizen society (or civil society as you might also call it) existed as a form of self-organization against the power of the state, whereas in the early 90ies the state wasn’t seen as enemy anymore; citizen engagement started to be was seen as “activities of individuals in social networks”).

The second part focused on the relation between the citizens and the state. For Germany, Paul Nolte identified four important “crisis”, which have a huge influence on our society:

1. The crisis of the consumer society (consummation past its peek at the end of the 80ies and is since declining)


2. The crisis of the tax state (people are less willing to pay more and more taxes but at the same time are less aware of the rising costs of public services)


3. The crisis of the welfare state (growing state debt since the 70ies and a growing feeling of people to give more than to receive)


4. The crisis of the public sphere (people are retreating into privacy and democracy is not res publica anymore, but rather seen as a political system that should ensure as much freedom of privacy as possible).

In the third part of his lecture, Paul Nolte presented his idea of the new “innovative citizen society”. Instead of being just mere consumers of resources and having a lot of expectations to gain from the state and others, people should invest more into society again and also show more solidarity. Everyone should ask themselves: “What can I do as an individual to serve the society I live in?” The whole concept is based on a sustainable and more long-term approach: innovations that are made today will bring benefits tomorrow – this is something that people seem to have forgotten. One good example is that in Germany, parents are not willing anymore to invest in the education of their children if that means that they have to cut down their own standard of living (not to mention that investing in education is generally “out” so to say – something that I know from my own experience with my mum).

Lastly, in the fourth part, Paul Nolte described how the state could address some of the problems highlighted in the second part.

While the lecture was generally good, the discussion with questions from the audience that followed it was much more eye-opening to me (probably also because I had already read about many of his ideas in his book). There were quite a number of people who spoke up and they were generally quite critical of his vision. A number of people even compared his visionary idea of more socially active citizens with the vision of communists who claimed that for socialism to work, a “new human” is needed. But in general (making the comparison with communism or not), people argued that his vision is unachievable. You could hear comments like: “”People are not interested in the society anymore, they just care about themselves and you can’t change that” or “the majority of people wants to be led and for those who lead, we have our politicians” - which is a comment that totally ignores individual leadership and is in my opinion exactly what Germany is lacking!

Over the last years, it has become more and more embarrassing to talk about one owns individual engagement. Doing social work is not really something that is openly valued and appreciated – people are not grateful to others to do this kind of work (and this is exactly one of the things that Paul Nolte mentioned in his speech as well) and instead of those of us who are active telling others that they should do the same and show more solidarity with their fellows, we are hiding ourselves and our activities when talking with other people about them (in my case, I know that telling many people at university about the things I do, I would just hear from them things like “why don’t you go out and party more?”). In addition, I strongly believe that we need more leadership in all spheres of live. This is an area where we can learn a lot from America – promoting leadership skills, valuing them and awarding leaders for the benefits they bring to our society. All this is non-existent in Germany.

I actually very much liked one of the responses that Paul Nolte gave to a statement that we can’t change a thing anyway. He said: “Only because a disease is hard to combat, doesn’t mean that we don’t try curing it”. But adults are so … disillusioned, vision-less, exhausted from life or as Kumi Naidoo’s son apparently once phrased it “contaminated with experience”. Renée, the Coordinator of the Millennium Campaign in Germany, who spoke at the event of the European Youth Forum, which I attended this weekend, said in response to the question, why she chose to focus in her Campaign on young people: “If I speak to adults about the MDGs, they might agree that they are very important, but they are very skeptical if they can actually be achieved. If I speak to young people about the MDGs, they say: Ok, let’s do it and make them become a reality!” It was exactly these words that I had to remember yesterday evening when I heard all these old people speak. And maybe the reference to communism isn’t something that we should just laugh about. Maybe there lies a deeper truth in it. If you look at people in Germany who “don’t want to leave everything as it is”, then you’ll find out that (still) a majority of them are “Alt-68er” (those who were part of the big student demonstrations in 1968). Many of them were communists, but after the fall of the Berlin wall, all that they believed in over many, many years suddenly fell apart. They had to realize that their vision was unrealistic – and they became disillusioned by that.

But if the fall of the Berlin Wall and the collapse of communism disillusioned so many – then this is yet another reason for me to turn the power to young people, whose minds are still “uncontaminated” and who still believe that, if you just work hard enough, then it is possible to make a vision come true! Giving up before the work has even started is a virus that unfortunately, too many people have already been infected of.

On Friday, something really weird happened to me, something, which still doesn’t make any sense to me. But let me tell you:

A few weeks ago I was invited by the European Youth Forum (YFJ) to attend their “MDG information and training day” in Bonn (the former capital of Germany) as a resource person on the MDGs. I was first supposed to just co-present on the topic “Youth and the MDGs” with Leif Holmberg, bureau member of the YFJ, but in the last week before the event I was asked if I could give two more presentations, one about the MDGs more broadly (I called it “The Millennium Development Goals – Opportunities and Challenges”) and one about advocacy for the MDGs (“Advocating for the MDGs – the birth of a new global movement”). As A friend of mine was visiting me last week for a couple of days, I had no time to prepare any of the presentations though, so I ended up working on them during my train ride to Bonn.

I spent about 1 hour on my part of the MDG and Youth presentation when it was almost done – I just wanted to add a few screenshots to it. But for some strange reason Powerpoint didn’t want to add them. So I saved the document and restarted Powerpoint – nothing. Then I restarted my whole computer. But after that, I suddenly couldn’t open the document anymore. Instead the program gave me the error message “this file can’t be open as it is either corrupted, in use or the program doesn’t support this kind of file” (something along these lines). It was very strange, but whatever I tried, it didn’t work, so before loosing even more time, I reconstructed the whole presentation :-(

When I arrived in Bonn, I had a meeting with the organizers and we then went to have dinner. After dinner, the event was opened with “ice-breakers” (some of them were actually really funny games – I had great fun!). However, it wasn’t until 11pm that I could eventually sit down with Leif to finish the presentation and finalize also my two other ones. At 1:30am we were finally ready though and Leif went to his room. And now it happened, what I still have no explanation for: After Leif had left, I saved all the files (I’m 100% sure I did), left my laptop on the bed and went to the bathroom. When I returned, the file with my presentation had strangely disappeared!!! I was utterly confused as you can imagine – how can a file just disappear? But the place where I had saved it on my desktop was suddenly empty – there was nothing than a big hole. I started searching on my whole laptop for the file (luckily I have a Mac with Tiger, which makes searching for files thanks to Spotlight so much easier), but the only file that I could find gave me the same error message than the one I created in the train that afternoon – and I’m not even sure that it was that file (I also searched for auto recovery files etc, but to no avail).

Luckily, when I was just looking for the file, Leif called again to ask when he should wake me up (my presentation was at 9 am and he knew that I have a hard time getting up so early in the morning ;-) I told him what happened and he said he would come down to my room immediately. But even with his help, we couldn’t find the file again and the corrupted file didn’t want to open on his laptop either. In my desperation, I even tried calling Mike in Toronto, who had helped me many times before with computer troubles and who I knew can do magic when it comes to technology. And in fact, after sending him the file, he was able to retrieve the information, but he told me that the file only contained two slides – how weird!

So basically, there was nothing I could do. The only file that we found on my laptop was corrupted and contained only two slides (another reason why it probably wasn’t the right file: it said that it had last been changed around 12 pm), while the real file had completely disappeared!! I’m still trying to come up with a logical solution that would make sense to me, but so far it is still a total mystery to me.

The presentation went nevertheless very well though. I went to bed at around 2:30 am that night (although I was so confused that I couldn’t sleep until 3:30 am), but thanks to Leif’s help I was able to reconstruct the whole presentation the next morning.

It was very crazy though; I got up at 7 am, started my first presentation at 9 am, presented – with breaks - until lunch at 1 pm and then after lunch co-moderated a policy discussion on aid and debt. When I stood up from my chair after this policy discussion meeting and spilled my whole bottle of water on the carpet I knew – it’s time for me to sleep!!

It’s still surprising though how you can even with just a few hours of sleep be fully present if you have to. It all depends on your mind – I had to be fit to present, so I was able to do it. But after my responsibilities were over, I collapsed immediately.

Anyway, I wanted to share this little story about my presentation with you – maybe some of you had similar experiences already? Although, I doubt that disappearing files are a very common phenomenon…

This morning I read a very interesting interview with Tariq Ramadan, a Swiss born Muslim and one of the leading intellectuals about the Islam. When they came to talk about the freedom of press in European countries, Ramadan said that many Muslims in the Middle East think that the governments are responsible for the caricatures printed in the press, because in their countries the president controls the press. When asked by the newspaper, if he also thinks that many people might not be aware of the fact that there is even in European countries a huge debate about the caricatures, he said that he thinks so, but added one important thing: He said, that we in Europe are not much better in this respect as we see the people in the streets of Islamic countries, who smash the windows of European embassies and demonstrate against “the West”, as the Muslims.

We don’t differentiate either. And I must admit that he is certainly right. One reason for that is the one-sided press in our countries (which is in fact something that Tariq Ramadan mentions in the interview as well). It’s the same as with young people in the press: The bad and ugly is portrayed all day, but nobody talks about those who can be seen as role models - or even just normal people (cause I don’t believe that every Muslim is supporting the violence these days as much as I don’t believe in the common view that young people are supposedly not interested in anything societal and rather watch TV or play video games the whole day than contributing to their communities).

For that reason, I started searching for literature that is presenting me with another view – I’m fed up with the daily bad news that I have to read when opening the newspaper in the morning (or rather looking up the headlines on the Internet). So far I have found two books that I really liked and that gave me a new view on people in countries you usually only hear bad things about. One book was a biography of Wangari Maathai. A very short and simple description of her life, how she grew up, why she started the Green Belt Movement and how she became active in the political arena. The reason why I liked the book was because it was presenting me with a fascinating and courageous African woman who dared fighting against her corrupt government even though that meant that she was constantly risking her life. These are the stories we need to hear! I’m sure there are many more people like Wangari Maathai on this vast continent – journalists, where are you? Find these people and tell us about them!

The second book that I read in December already is a book called: “We are Iran: The Persian Blogs” (the German subtitle is even more interesting: Rebellion against the Mullahs – the young Persian Weblog-scene). The book basically consists of hundreds of quotes, taken from weblogs of young Persians who similarly to Wangari Maathai risk punishment for publishing their opinion on the Internet. Nasrin Alavi uses these blogs to present the reader with a completely different picture of Iran: Young women who write about love, friendship and their admiration for Shirin Ebadi (another one of these great people we should hear more about!); young people who are fed up with the politics of the ayatollahs in Iran and who clearly say: “our enemy is not the US, our enemy is our own government!” and students who fight for human rights and the freedom of press.

While western newspapers only report about Mahmoud Ahmadinejad’s newest speeches in which he either denials that the Holocaust ever took place or offends western governments in some other way, this book allows us a glimpse behind the curtain of hateful speeches and gives us an understanding of the struggle and endeavors of ordinary young people in Iran.

Let me cite a book review that I found on amazon.com:

Any who would understand the people and culture of Iran must read We Are Iran: The Personal Blogs: it gathers the country's Internet diaries and translates them from Farsi to provide quite a different view of the ordinary people's sentiments and experiences. Much of what comes to the U.S. in newspapers comes from reporters or politicians: We Are Iran comes from the people - in particular, from an educated, youthful, literate segment of the country which doesn't condone Islamic fundamentalism and which is eager to embrace a new era. Supplementing these blogs is commentary on these people and their concerns, providing the background and cultural insight necessary to appreciate the voices and their place in modern Iranian society.

Of course, there hasn’t only been positive critique for the book. As one critique points out: “The vast majority of Iranians do not have access to the web. As in most countries, Iranian bloggers represent the views of a very limited demographic group - affluent and otherwise privileged individuals." When reading the book, we have to remember this. But I’m nevertheless extremely happy to have found this book. I wish, more people who are quoted in the book were given the chance to appear in western newspapers and magazines – I’m sure it would help a great deal for a better understanding between Muslims and non-Muslims. To end with the words of Tariq Ramadan:

“If it should come to a clash of the cultures, both sides will lose. If it comes instead to a dialogue of the cultures, then both sides will profit. We must understand that whether we win or lose, we will do it together.”